Solastalji olgusu ve görsel çözümlemeler
Küçük Resim Yok
Tarih
2025
Yazarlar
Dergi Başlığı
Dergi ISSN
Cilt Başlığı
Yayıncı
Düzce Üniversitesi
Erişim Hakkı
info:eu-repo/semantics/openAccess
Özet
Bu sanatta yeterlik çalışması, solastalji kavramını yalnızca temsil etmekle kalmamıştır. Onu biçimsel, kavramsal ve teknolojik açılardan yeniden yapılandıran deneysel bir araştırma süreci olarak kurgulanmıştır. Solastalji, bu tezde, çevresel yıkım ve afet sonrası mekânsal kayıpların bireysel ve kolektif bellekte bıraktığı izler üzerinden ele alınmıştır. Çalışma, disiplinlerarası bir düşünme biçimiyle yapılandırılmıştır. Geleneksel resim tekniklerinden yapay zekâ, video yerleştirme, artırılmış gerçeklik ve yeni medya araçlarıyla etkileşimli biçimde bir araya getirilmiştir. Bu üretim dili, travma, hafıza, yerinden edilme ve çevresel adaletsizlik gibi olgulara eleştirel bir görsel söylem kazandırmıştır. Sanat, bu süreçte eleştirel bir araştırma yöntemi olarak konumlandırılmıştır. Teknolojik imkânlar ise etik ve politik duyarlılıklarla bütünleşerek çok katmanlı anlatılara dönüşmüştür. Afet sonrası yaşantıların mekânsal ve duygusal boyutları, yapay zekâ destekli imgeler ve ses verileri aracılığıyla yeniden kurgulanmıştır. Böylece izleyiciyle zamansal, duyusal ve kavramsal düzeyde etkileşim kurulmuştur. Uluslararası sanatçıların eserleri üzerinden yapılan kavramsal çözümlemeler, yaratım sürecine teorik derinlik kazandırmıştır. "Solastaljia; Bozumun Kadastrosu" gibi projeler ise bu sürecin arşivsel, tanıklık edici ve estetik yönlerini birleştirmiş ve alternatif bir görsel yazın önermiştir. Bu üretimler, sanatta yeterlik araştırmasına eleştirel, deneyimsel ve görsel düşünce biçimlerini dahil ederek yöntembilimsel ufku genişletmiştir. Tez, solastalji kavramını sanatla birleştirerek yeni epistemolojik alanlar açmayı hedeflemektedir. Görsel sanatları, toplumsal bellek, dijital etik ve çevresel kırılmalarla ilişkilendirerek çağdaş sanatta kavramsal bir eşik önermektedir. Ayrıca bu tez, interaktif ve etkileşimli sunum biçimi aracılığıyla, çağdaş görsel sanatlarda izleyiciyle kurulan ilişkiyi duyusal, düşünsel ve kavramsal boyutlarda yeniden yapılandırmıştır. Bu bağlamda çalışma, sanatsal araştırma pratiğine yenilikçi ve özgün bir katkı sunmuştur.
This art competency study not only represents the concept of solastalgia but has been conceived as an experimental research process that reconfigures it from formal, conceptual, and technological perspectives. In this thesis, solastalgia is addressed through the traces left in individual and collective memory by environmental destruction and the spatial losses that follow disasters. The study is structured with an interdisciplinary approach. Traditional painting techniques are combined interactively with artificial intelligence, video installation, augmented reality, and new media tools. This production language has provided a critical visual discourse on phenomena such as trauma, memory, displacement, and environmental injustice. Art has been positioned in this process as a critical research method. Technological possibilities, integrated with ethical and political sensitivities, have transformed into multi-layered narratives. The spatial and emotional dimensions of post-disaster experiences have been reimagined through AI-supported images and sound data. Thus, an interaction has been established with the audience on temporal, sensory, and conceptual levels. Conceptual analyses of works by international artists have added theoretical depth to the creative process. Projects such as "Solastalgia; The Cadastre of Disruption" have combined the archival, testimonial, and aesthetic aspects of this process, proposing an alternative visual narrative. These productions have broadened the methodological horizon of the research in art competency by incorporating critical, experiential, and visual modes of thought. The thesis aims to open new epistemological fields by merging the concept of solastalgia with art. It proposes a conceptual threshold in contemporary art by relating visual arts to social memory, digital ethics, and environmental fractures. Additionally, this thesis has restructured the relationship with the audience in contemporary visual arts on sensory, cognitive, and conceptual levels through its interactive and engaging presentation format. In this context, the study has made an innovative and original contribution to the practice of artistic research.
This art competency study not only represents the concept of solastalgia but has been conceived as an experimental research process that reconfigures it from formal, conceptual, and technological perspectives. In this thesis, solastalgia is addressed through the traces left in individual and collective memory by environmental destruction and the spatial losses that follow disasters. The study is structured with an interdisciplinary approach. Traditional painting techniques are combined interactively with artificial intelligence, video installation, augmented reality, and new media tools. This production language has provided a critical visual discourse on phenomena such as trauma, memory, displacement, and environmental injustice. Art has been positioned in this process as a critical research method. Technological possibilities, integrated with ethical and political sensitivities, have transformed into multi-layered narratives. The spatial and emotional dimensions of post-disaster experiences have been reimagined through AI-supported images and sound data. Thus, an interaction has been established with the audience on temporal, sensory, and conceptual levels. Conceptual analyses of works by international artists have added theoretical depth to the creative process. Projects such as "Solastalgia; The Cadastre of Disruption" have combined the archival, testimonial, and aesthetic aspects of this process, proposing an alternative visual narrative. These productions have broadened the methodological horizon of the research in art competency by incorporating critical, experiential, and visual modes of thought. The thesis aims to open new epistemological fields by merging the concept of solastalgia with art. It proposes a conceptual threshold in contemporary art by relating visual arts to social memory, digital ethics, and environmental fractures. Additionally, this thesis has restructured the relationship with the audience in contemporary visual arts on sensory, cognitive, and conceptual levels through its interactive and engaging presentation format. In this context, the study has made an innovative and original contribution to the practice of artistic research.
Açıklama
Anahtar Kelimeler
Güzel Sanatlar
Kaynak
WoS Q Değeri
Scopus Q Değeri
Cilt
Sayı
Künye
Kuruçay, B. (2025). Solastalji Olgusu Ve Görsel Çözümlemeler (Tez No. 961024) [Sanatta Yeterlik Tezi, Düzce Üniversitesi].
