Tıp Eğitiminde Simülasyonun Önemi ve Simülasyon Eğitimi ile Acil Tıp Ekibinin Kardiyopulmoner Resüsitasyon Uygulamasında Takım Performansının Artırılması

dc.contributor.authorArı, Demet
dc.contributor.authorAl, Behçet
dc.contributor.authorZengin, Suat
dc.contributor.authorSabak, Mustafa
dc.contributor.authorBoğan, Mustafa
dc.contributor.authorYıldırım, Cuma
dc.date.accessioned2026-07-01T11:30:35Z
dc.date.available2026-07-01T11:30:35Z
dc.date.issued2025
dc.departmentDüzce Üniversitesi
dc.description.abstractAmaç: Bu çalışmada tıp eğitiminde simülasyonun önemini, simülasyonla eğitimin kardiyo-pulmoner resüsitasyonda takım performansını artırıp artırmadığını ve tıp eğitiminin kalitesini artırmak için yapılması gerekenleri araştırdık. Gereç ve Yöntemler: Çalışma, Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi Acil Tıp Anabilim Dalı tarafından yürütüldü. Tıp fakültesi 3. Sınıf öğrencilerinden 120 kişi 4 gruba ayrılarak Temel Yaşam Desteği eğitimi verildi. Eğitim yöntemleri olarak; geleneksel yolla eğitim, basit manken üzerinde simülasyon yöntemi ile eğitim, yüksek teknoloji içeren manken üzerinde simülasyon yöntemi ile eğitim ve kendi kendine eğitim yöntemleri uygulandı. Takım performansı değerlendirmesi için kontrol listeleri kullanıldı. Bulgular: Tüm grupların cinsiyet ve yaş ortalamalarına göre dağılımları arasında anlamlı fark yoktu (sırasıyla; p=0,311, p=0,217). Tüm grupların teorik bilgi düzeylerinin eğitimler sonrası arttığı test edildi (p<0,001). Bu artışta gruplar arasında anlamlı bir farklılık yoktu (p=0,067). Ancak teorik bilgi düzeylerindeki bu artış takım performansı düzeylerindeki artışla uyumlu değildi. Takım performansı ve beceri yeterliliğinde simülasyonla eğitilen 2 grup diğer gruplara göre anlamlı ölçüde daha başarılı bulundu (p<0,001). Simülasyonla eğitilen bu iki grubun arasında performans değerlendirmelerinde anlamlı bir fark yoktu (p=1,000). Geleneksel yöntem ile eğitilen grupla kendi kendine eğitim alan grup arasında takım performansı açısından anlamlı bir fark yoktu (p=1,000) ancak beceri değerlendirmesinde kendi kendine eğitim alan grup daha başarılı oldu (p=0,018). Uygulanan anket sonuçlarına göre öğrencilerin kendine olan güveni genel olarak artmıştı (p<0,001). Performans değerlendirmeleri için kullanılan kontrol listeleri kendi aralarında mükemmel düzeyde korelasyon göstermekteydi (p<0,001). Sonuç: Simülasyonla eğitim tekniği resüsitasyon gibi karmaşık olayların yönetilmesinde takım performansını, beceri düzeyini ve öğrencilerin kendilerine olan güvenlerini artırmaktadır. Bu nedenle tıp eğitimine entegre edilmesi gerekmektedir.
dc.identifier.dergipark1554763
dc.identifier.endpage154
dc.identifier.issn1303-6610
dc.identifier.issn2547-9598
dc.identifier.issue2
dc.identifier.orcid0000-0001-8795-543X
dc.identifier.orcid0000-0001-8743-8731
dc.identifier.orcid0000-0003-1196-6380
dc.identifier.orcid0000-0003-2777-2003
dc.identifier.orcid0000-0002-3238-1827
dc.identifier.orcid0000-0002-3504-8771
dc.identifier.startpage148
dc.identifier.urihttps://hdl.handle.net/20.500.12684/22662
dc.identifier.volume20
dc.language.isoen
dc.publisherKahramanmaras Sutcu Imam University
dc.relation.ispartofKahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi
dc.relation.publicationcategoryMakale - Ulusal Hakemli Dergi - Kurum Öğretim Elemanı
dc.rightsinfo:eu-repo/semantics/openAccess
dc.snmzKA_DergiPark_20260623
dc.subjectSimülasyon
dc.subjectresüsitasyon
dc.subjecttakım performansı.
dc.subjecttıp eğitimi
dc.titleTıp Eğitiminde Simülasyonun Önemi ve Simülasyon Eğitimi ile Acil Tıp Ekibinin Kardiyopulmoner Resüsitasyon Uygulamasında Takım Performansının Artırılması
dc.title.alternativeThe Importance of Simulation in Medical Education and Improving the Emergency Team Performance on Cardiopulmonary Resuscitation by Using Simulation-Based Education
dc.typeArticle

Dosyalar