Tarafsızlık Miti: Neo-Klasik Realizm Perspektifinden ABD’nin Keşmir Politikası ve Çıkar Dengesi
Küçük Resim Yok
Tarih
2026
Yazarlar
Dergi Başlığı
Dergi ISSN
Cilt Başlığı
Yayıncı
Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi
Erişim Hakkı
info:eu-repo/semantics/openAccess
Özet
Keşmir sorunu, II. Dünya Savaşı’ndan sonra Güney Asya’daki güç dengesini belirleyen en önemli etkenlerden biri olmuştur. Günümüzde Keşmir toprakları Hindistan, Pakistan ve Çin’in kontrolü altındadır ve bu üç ülke nükleer güce sahiptir. İngiliz sömürge döneminde prens devleti olan Keşmir, 1947’deki bölünmeden sonra Hindistan’a katılmasıyla, farklı anlaşmazlıklara yol açmıştır. Bu çalışma, ABD’nin Keşmir sorununa yönelik politikalarının “tarafsızlık” söylemi altında nasıl şekillendiğini, Neo-klasik realizm ve çıkar dengesi yaklaşımı bakış açısıyla analiz etmektedir. Çalışma, Keşmir sorununun başlangıcından itibaren günümüze kadar uzanan süreçte ABD’nin iddia ettiği tarafsızlığın aslında çıkar temelli bir dış politika stratejisinin yansıması olduğunu ortaya koymaktadır. Bu bağlamda Neo-klasik realizm, ABD’nin Hindistan ve Pakistan arasındaki denge arayışını hem sistemik hem de devlet düzeyi etkenleriyle açıklama imkânı sunmaktadır. Çalışma kapsamında yapılan tarihsel incelemede, sorunun başlangıcından Soğuk Savaş dönemi SSCB yayılmacılığına karşı çıkar dengesi arayışı dönemi, 1971 sonrası dönemde bölgenin yaşadığı kırılganlıklar ve güç değişimleri, 90’lı yıllarda çıkar dengesinin yeniden yorumlanması, 2001’den itibaren terörle mücadele temelli güvenlik temelli politika süreci ve günümüzde yaşanan çok kutupluluk gibi farklı aşamalar detaylandırılmıştır. Süreç boyunca ABD, Pakistan ve Hindistan arasında denge kurmaya çalışmış, fakat tarafsızlık adı altında bölgesel çıkarlarını pragmatik anlayışla yönettiği bir dış politika ortaya koymuştur.
Açıklama
Anahtar Kelimeler
Keşmir, Pakistan, Hindistan, ABD, Neoklasik Realizm
Kaynak
Abant Sosyal Bilimler Dergisi
WoS Q Değeri
Scopus Q Değeri
Cilt
26
Sayı
1












