Yazar "Uyurca, Sare" seçeneğine göre listele
Sayfa Başına Sonuç
Sıralama seçenekleri
Öğe BORAKS PROSTAT KANSERİ HÜCRELERİNDE OTOFAJİ YOLAĞINI REGÜLE EDEREK PROLİFERASYONU ENGELLER(Afyonkarahisar Sağlık Bilimleri Üniversitesi, 2026) Başaran, Ekrem; Hacıoğlu, Ceyhan; Uyurca, Sare; Baba, Dursun; Taşkıran, Arda Taşkın; Balık, Ahmet YıldırımAMAÇ: Otofaji, kanser hücrelerinin hayatta kalmasında ve te-daviye karşı direnç geliştirmesinde kritik bir rol oynamaktadır. Esansiyel bir iz element olan bor, çeşitli biyolojik süreçlerde yer almaktadır; ancak, prostat kanserinde boraksın antitümör etki-leri üzerine yapılan araştırmalar sınırlı olup, bu bağlamda otofa-jinin rolü hâlen yeterince anlaşılmamıştır. Bu çalışma, boraksın DU-145 insan prostat kanseri hücrelerinde otofaji üzerindeki etkilerini ve bu etkilerin moleküler düzeydeki mekanizmaları araştırılmıştır.GEREÇ VE YÖNTEM: : DU-145 hücreleri in vitro koşullarda kültürlenmiş ve boraks ile muamele edilmiştir. Hücre canlılığı ve proliferasyonu, MTT (3-(4,5-dimetiltiazol-2-il)-2,5-difenil-tetrazolyum bromür) testi ve BrdU (5-bromo-2'-deoksiüridin) inkorporasyon yöntemi ile değerlendirilmiştir. Sitotoksik bo-raks konsantrasyonları belirlendikten sonra, otofaji ile ilişkili belirteçler olan Beclin1, mikrotübül ilişkili protein 1 hafif zincir 3 (LC3-II) ve sequestosome-1 (SQSTM1) ekspresyon düzeyleri ölçülmüştür.BULGULAR: Elde edilen sonuçlar, boraksın DU-145 hücre canlı-lığını doz bağımlı olarak anlamlı biçimde azalttığını göstermiş-tir. Ayrıca, boraks hücre proliferasyonunu baskılamış ve hücre döngüsünün S fazındaki hücre oranını önemli ölçüde azaltmış-tır. Moleküler düzeyde ise boraks uygulaması, SQSTM1’in azal-masına, Beclin1 ve LC3-II’nin ise artmasına yol açarak otofajinin indüklendiğine işaret etmiştir.SONUÇ: Bu bulgular, boraksın DU-145 prostat kanseri hücre-lerinin proliferasyonunu otofajik yolakları aktive ederek inhibe ettiğini göstermektedir. Gözlemlenen etkilerin, büyük ölçüde Beclin1/LC3-II/SQSTM1 sinyal yolunun modülasyonu ile ilişkili olduğu düşünülmektedir. Ayrıca, boraksın bir otofaji aktivatö-rü ile kombinasyonu, antitümör etkinliğini artırabilir ve prostat kanseri tedavisinde umut verici bir strateji sunabilir.
Öğe Could serum IGF-1 and IGF-2 serve as potential biomarkers in idiopathic Parkinson's disease? A correlation with disease stages(Springer Heidelberg, 2025) Cakir, Ezgi Ayse; Ozyilmaz, Aysegul; Alpay, Merve; Uyurca, SareIntroduction Idiopathic Parkinson's Disease (IPD) is a progressive neurodegenerative disorder characterized by tremor, rigidity, akinesia, and postural instability. Dysfunction in lysosomal autophagy, involving proteins like IGF-1(insulin like growth factor) and IGF-2, contributes to neuroinflammation and neuronal death. Reliable biomarkers for IPD diagnosis and monitoring remain elusive. This study investigates serum IGF-1 and IGF-2 levels to evaluate their biomarker potential. Methods Eighty-four individuals (43 IPD patients, 41 controls) aged 18-79 were included. Diagnoses followed the UK Brain Bank Criteria; disease severity was assessed with Hoehn & Yahr (H&Y) and UPDRS scales. Serum IGF-1 and IGF-2 levels were measured using ELISA. Statistical analyses were performed using SPSS v30.0. Normality was assessed via the Shapiro-Wilk test. Based on data distribution, Independent Samples t-test, Mann-Whitney U, Chi-square, Kruskal-Wallis, Spearman correlation, and ROC analysis were applied. A p-value < 0.05 was considered statistically significant. Results Serum IGF-2 levels were significantly higher in patients compared to controls (p = 0.006), while IGF-1 levels showed no significant difference. Both IGF-1 and IGF-2 levels displayed negatively correlated with disease duration (p = 0.044 and p = 0.008). Although IGF-1 and IGF-2 levels appeared elevated at H&Y stage 2, the differences were not statistically significant. No significant associations were observed between IGF levels and UPDRS scores or medication use. Conclusion Elevated serum IGF-2 levels indicate its potential as a biomarker for IPD. These findings contribute to a better understanding of the role of IGF-1 and IGF-2 in IPD pathophysiology, suggesting that further multicenter studies are needed to clarify their diagnostic and therapeutic potential.Öğe In Silico and In Vitro Investigation of Apoptosis-Mediated Antiproliferative Activity of Capsaicin and Alpha-Lipoic Acid Against Prostate Cancer Cells(Mdpi, 2026) Meral, Ogunc; Balkan, Burcu Menekse; Bestil, Dilek Nur; Sayiner, Serkan; Ceylanli, Deniz; Uyurca, Sare; Sel, TevhideNatural products are widely used in the treatment of cancer due to the side effects of chemotherapeutics, and a large number of natural compounds have been reported to have anticancer activities in different types of cancer. The aim of the study was to analyze the antiproliferative and apoptotic effects of capsaicin and alpha-lipoic acid on prostate cancer cells in silico and in vitro. The effects of capsaicin and alpha-lipoic acid on the proliferation of prostate cancer cells were assessed using MTT cell viability assays. Apoptotic protein levels were measured using Western blot analysis. Ligand-protein potential interactions of alpha-lipoic acid and capsaicin with survivin and bax proteins were examined using CB-Dock2 and SwissDock software. Capsaicin and alpha-lipoic acid significantly inhibited the proliferation of both prostate cancer cell lines in a dose- and time-dependent manner. Our data revealed that various concentrations of capsaicin, alpha-lipoic acid and their combinations caused remarkable downregulation of survivin expression on prostate cancer cells. According to the Vina scores, alpha-lipoic acid and capsaicin have the potential to interact strongly with survivin and bax proteins. We suggest that both natural compounds have the potential for treating prostate cancer according to the in vitro and in silico results.
