Kaya, SedatYaşar, Muhammed2026-07-012026-07-0120253062-2611https://hdl.handle.net/20.500.12684/22665Ebru sanatı, tarihsel süreç içerisinde Orta Asya’dan Osmanlı coğrafyasına uzanan, köklü bir kültürel miras niteliği taşıyan geleneksel bir süsleme sanatıdır. Bu sanat, geleneksel Türk sanatının önemli bir parçası olup, doğa ile olan derin ilişkisini günümüzde ekolojik sanat anlayışıyla daha da güçlendirmiştir. 1960’lı yıllardan itibaren sanatçılar, doğayı bir ilham kaynağı olarak benimsemiş ve doğada eser üretme yoluyla çevresel etkileşimlerini sanatlarına yansıtmışlardır. Lale, karanfil, dalga ve bulut gibi doğal ögeler, ebru sanatının kompozisyonlarında sıkça yer alarak kültürel belleğin taşıyıcısı hâline gelmiştir. Geleneksel galeri ve müze sınırlarının ötesine geçen sanat anlayışı, doğayı bir sergi alanı olarak değerlendirme eğilimine işaret etmiştir. Sanatçılar, eserlerini doğada üreterek, doğanın kendisiyle etkileşim kurma ve izleyiciye daha özgün bir deneyim sunma yoluna gitmişlerdir. Bu dönemdeki değişimler, sanatın görsel bir deneyim olmanın ötesinde, doğayla derin bir ilişki kurma ve izleyiciyle etkileşime geçme çabalarını yansıtmaktadır. Ebru sanatı da bu dönüşümden etkilenmiş, geleneksel sınırlarını aşarak doğayla bütünleşmiş ve ekolojik bir bakış açısı kazanmıştır. Sanatçılar, ebru tekniklerini doğayla olan etkileşimlerini artırarak, doğanın dengesine ve sürdürülebilirliğine dikkat çekmişlerdir. Bu çalışma, Doğa motiflerinin tarihsel evrimi ele alınarak, ebru sanatında doğanın nasıl temsil edildiği ve sanatçıların bu temsillerle nasıl etkileşimde bulunduğu örneklerle açıklanmıştır. Firdevs Çalkanoğlu ve Kadir Tuzcu gibi günümüz ebruzenlerinin eserleri, özellikle doğa motifleriyle bağlantılı olarak incelenmiştir. Ebru sanatının, ekolojik sanat anlayışıyla nasıl şekillendiğini ve çevreyle olan bağını nasıl güçlendirdiğini araştırmaktadır.trinfo:eu-repo/semantics/openAccessEBRU SANATIEKOLOJİK SANATDOĞAArticle2215216818240040000-0002-0953-98680000-0001-5614-7683